previous pauseresume next

تاریخچه اورژانس در سطح دنیا

دوران باستان:

در افسانه‌های روم باستان آمده است که برای حمل بیماران از گردونه‌های جنگی استفاده می‌شده است و بدین‌وسیله آنان را از صحنه‌های نبرد دور می‌کردند و به درمان آنان می‌پرداختند.

در دوران باستان مراکز درمانی به‌طور مجزا و مشخص، وجود نداشتند. در یونان باستان نیز معابد، محل درمان بیماران بودند. شاید اولین مراکز درمانی مستقل، در سری‌لانکای امروزی در سال های حدود ۴۳۰ قبل از میلاد حضرت مسیح شکل گرفته باشند.

پس از آن در قرن اول قبل از میلاد، رومی‌ها نوعی بیمارستان یا مرکز درمانی برای ارائه خدمات درمانی به گلادیاتورهای زخمی در شهرها ایجاد کردند و نام Valetudinaria بر آن نهادند.

با شکل گرفتن مراکز درمانی، مسأله انتقال بیماران به این مراکز نقش جدی‌تری به خود گرفت و اقوام مختلف روش‌های مختلفی برای این مسأله برگزیدند.

قبایل سرخپوست از نوعی سورتمه، مصریان از کجاوه‌های سوار بر شتر(pannier) و سایر ملل از روش‌های دیگر برای حمل بیمار استفاده کردند.

در قرن ۱۵ میلادی پادشاه اسپانیا، شاه فردیناند و همسرش ملکه ایزابل نوعی بیمارستان سیار به نامambulancia طراحی کردند که در صحنه نبرد به کمک سربازان زخمی می‌شتافت.

 

قرن هيجدهم و نوزدهم:

 در جريان جنگهاي ناپلئوني در اوايل قرن نوزدهم، رئيس جراحان ناپلئون بنام جين لاري"آمبولانس پرنده"يا ambulance volanteرا تشكيل داد كه بر انجام جراحي اورژانسي در نزديكي محل جنگ تاكيد داشت.گرچه اين آمبولانس چيزي بيش از يك گاري اسبي پوشش دار نبود اما نام لاري بعنوان تشكيل دهنده نخستين سيستم پيش بيمارستاني كه از ترياژ(اولويت بندي مصدومين) و نقل و انتقال استفاده نمود، ثبت شد.

در فاصله سالهای ۱۸۶۱ تا ۱۸۶۵ در جريان جنگ تمدن در ايالت متحده ، پرستاري بنام كلارا بارتونكارهماهنگي مراقبت از بيماران و افرادآسيب ديده را بر عهده داشت.عليرغم عدم توافق رهبران ارتش او بر حضور در خط مقدم ، جايي كه مردان زخمي از نبود ساده ترين توجهات پزشكي در رنج بوده و اغلب مي مردند  ، اصرار داشت .او روند ترياژ و انتقال سربازان را به بيمارستان هاي موقت در خانه ها ، كليساها و طويله هاي مجاور ، خارج از صحنه جنگ ، سازماندهي نمود.نخستين سرويس آمبولانس شهري نيز حدوداً در همان زمان (۱۸۶۵) در سينسيناتي اوهايو شكل گرفت .چهار سال بعد در سال ۱۸۶۹ سرويس آمبولانس دپارتمان، دپارتمان سلامت شهر نيويورك در خارج از بيمارستان بلوو شروع بكار كرد.هر دو مورد از اين آمبولانس ها شامل درشکه های اسبی بوده كه به طور خاصي طراحي شده و حامل پزشكاني با اطلاعات در زمينه هاي مختلف بيمارستاني بود.

قرن بيستم:

در جنگ جهاني اول، زمان متوسط ۱۸ ساعت براي تخليه سربازان با مرگ و مير بالاي آنها همراه بوده است. در نتيجه در جنگ جهانی دوم سیستمی طراحی شد که در آن آمبولانس های جنگی سربازان را از خط مقدم به بخش ارائه مراقبتهای بیشتر منتقل می کردند.البته بسیاری از این بخش ها از محل جنگ خیلی دور بودند و این خود باعث تاخیر شدید در مراقبت از بیمار می شد. در بسیاری از موارد، از زمان ایجاد آسیب تا انجام جراحی سرنوشت ساز، چندین روز طول می کشید.

طی جنگ کره و ویتنام ، پیشرفت های زیادی در زمینه سیستم توزیع مراقبت از بیماران صورت گرفت.سربازان زخمی در محل جنگ و در زمان وقوع صدمه تحت درمان قرار گرفته و برای جراحی اصلی و با هلی کوپتر به بیمارستان منتقل شدند.این کار در ویتنام اغلب در عرض ۱۰ تا ۲۰ دقیقه صورت می گرفت.پس از تثبت وضعیت بیمار و امکان حرکت دادن او (عموما در عرض ۲۴ تا ۴۸ ساعت) به منظور درمان بیشتر،بیمار را توسط جت به پایگاه نیروی هوایی کلارک در فیلیپین منتقل می نمودند.کاهش زمان لازم برای دریافت مراقبتهای تعیین کننده در کنار پیشرفت در زمینه روشهای پزشکی ، مرگ و میر را تاحد قابل ملاحظه ای کاهش داد.کلاً پیشرفتهای مهم در زمینه مراقبت در ترومادر هنگام جنگ روی داد.

تا اوايل دهه ۱۹۶۰ خدمات و مراقبت آمبولانس اورژانس در ايالات متحده تفاوت گسترده اي داشت.در برخي نقاط ، مراقبت را گروهانهاي كمكهاي اوليه پيشرفته و آموزش ديده داراي آمبولانس مدرن و مجهز انجام مي دادند.در تعداد اندكي از مناطق شهري ، خدمات آمبولانس بيمارستاني داراي كاركنان انترن و كادرهاي پزشكي مراقبتهاي اوليه وجود داشت. در مناطق زيادي ، تنها مراقبت اورژانس و خدمات آمبولانس را مراكز محلي برگزاري مجلس ختم با استفاده از نعش كش هايي انجام مي دادندكه با تغيير شكل براي حمل برانكار به جاي آمبولانس به كار مي رفتند.در ساير مناطق ،پليس يا آتش نشاني از وانت هاي مسقف داراي برانكار و جعبه كمكهاي اوليه استفاده مي كردند.كاركنان آنها هم اكثراً يك راننده و يك فرد داراي آموزش متوسط كمكهاي اوليه بودند.در مناطق اندكي نيز براي جابجايي بيمار ، آمبولانس خصوصي با همان تعداد كاركنان وجود داشت كه وظيفه اصلي آنها انتقال بيمار به بيمارستان بود.

سرانجام وقتی هزینه ها و تقاضا برای سرویس های بیشتر ، بسیاری از آمبولانس های وابسته به بنگاههای کفن و دفن را مجبور به کنار کشیدن نمود ، دپارتمان آتش نشانی و نیروی پلیس متوجه شدند که باید سرویس آمبولانس ارائه دهند.در بسیاری از مناطق ، سرویس های آمبولانس داوطلب ، متشکل از آژانسهای محلی و مستقل ارائه دهنده مراقبت پیش بیمارستانی تشکیل شد.

سيستم EMSبصورت امروزي با انتشار گزارش " مرگ و ناتواني در اثر حادثه، بيماري فراموش شده جامعه امروزي" در سال۱۹۶۶ آغاز شد.اين گزارش كه حاصل كار مشترك انجمن هاي تروما و شوك آكادمي ملي علوم يا انجمن تحقيقاتي ملي بود، عدم كفايت جدي مراقبت و انتقال اورژانس پيش بيمارستاني در مناطق مختلف بر كنگره و مردم آشكار شد.در نتيجه كنگره دو اداه فدرال را مسئول رسيدگي به اين موضوعات كرد.اداره ملي ايمني ترافيك بزرگراه (NHTSA) از DOTیا همان دپارتمان حمل و نقل ، با قانون امنيت بزرگراه مصوب ۱۹۶۶ و اداره خدمات بهداري و بهزيستي ، با قانون پزشكي اورژانس مصوب ۱۹۷۳ منابع مالي و برنامه هاي مربوط به ارتقاي سيستمهاي مراقبت اورژانس پيش بيمارستاني را تهيه كردند.

اورژانس در حال حاضر

در حال حاضر 

درباره اورژانس

رفاهی پرسنل

مدیریت امور رفاهی دانشگاه

              تفاهم با شرکت طلوع سفر یاد

             تفاهم با موسسه فرهنگی ورزشی علی بن ابیطالب(ع)

ارتباط با ما

نشانی:اصفهان- چهار راه نظر - ابتداي نظر شرقي- مدیریت حوادث و فوریت های پزشکی-کدپستی: ۸۱۷۳۶۷۵۳۷۱            تلفن:۳۶۲۷۳۲۳۳-۳۶۲۷۷۹۸۴                    نمابر: ۳۶۲۴۰۰۸۸                              تلفن گویا: ۳۶۲۸۴۹۹۹                        سامانه پیامک:۳۰۰۰۷۵۱۱۱۵               ایمیل:Ravabet@ems.mui.ac.ir